Nadat ons allemaal jarenlang werd voorgehouden dat we op ons 65e mochten stoppen met werken, was het – voor mij in elk geval -even slikken dat dit veranderde in 67 jaar. Maar het is me gelukt😜
Ik werkte 35 jaar met veel plezier bij Freya, de vereniging voor mensen met een vruchtbaarheidsprobleem. Eerst als vrijwilliger, later als medewerker en directeur. De laatste paar jaren waren echter om verschillende redenen best wel zwaar voor me.
Maar op 31 januari 2026 was het dan zover: er werd een mooi afscheidsfeest voor mij georganiseerd. Ik mocht zelf een lijst van uit te nodigen personen maken. Ik wilde in elk geval graag een aantal oud-vrijwilligers vragen en ging op speurtocht door het internet om hen te vinden. Uiteindelijk waren er zo’n 70 mensen aanwezig: (oud-)vrijwilligers, (oud-)collega’s, samenwerkingspartners, familie en vrienden. Veel te veel om met iedereen even te kunnen kletsen natuurlijk. Maar het was zó leuk om al die mensen uit verschillende perioden weer te zien! Ik heb er echt enorm van genoten!
Er was op deze dag natuurlijk ook een programma. Er werden mooie woorden over mij gesproken, een leuk en toepasselijk cabaret en zelfs een speciaal voor mij geschreven lied.
Toen ik net mijn dank voor alles had uitgesproken, kwam tot mijn grote verrassing de burgemeester binnenlopen.
Men had mij een zeer onverwachte verrassing bereid. Ik werd – na een mooie speech van de burgemeester – benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau!
Ik beschouw dit als een grote blijk van waardering van de mensen met wie ik heb samengewerkt. Ik heb naderhand ook de brieven ontvangen van degenen die de aanvraag hebben ondersteund en die maken me verlegen én trots.
Enfin, na een fantastisch afscheid startte op 1 februari mijn nieuwe levensfase. Ik ben een pensionada!
